|
De doeken van Walter Brems (B, 1947) stralen niet direct heel veel vrolijkheid uit. Maar hebben wel een ongelooflijke aantrekkingskracht. Onder meer door de sobere kleuren in de achtergrond waartegen we vooral veel verstilde meisjes- en vrouwenfiguren zien.
Haast overdreven realistisch maar wel schitterend gefigureerd. In zichzelf gekeerde beauty's, volkomen emotieloos, ze lachen noch wenen. Hen sensualiteit boeit enorm. Dromerige blikken. Waar denken ze aan, waarnaar kijken ze?
De werken van Brems stralen een grote leegte uit. Niets voor niets wordt hij wel eens betiteld als de "schilder van de stilte".
De werken van Walter Brems zijn een spiegel van diens ziel. De grote moeite die hij heeft met de alom heersende oppervlakkigheid, de onpersoonlijkheid van de huidige maatschappij, de treurnis om de mooie dingen die verloren gaan, dit alles komt tot uiting in zijn wel heel bijzondere, soms ronduit mysterieuze werken.
|
|
